Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ζωές σε σχοινιά



Κι αν η ζωή πολλές φορές μοιάζει με μαριονέτα
δεν είναι για να παίζουμε, μπερδεύοντας και κόβωντας τα τεντωμένα σκοινιά...


Ε.Ψ.


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Χαμογελώντας στο καλοκαίρι


Ήρθε και ο Ιούνιος να μας θυμίσει ότι βρισκόμαστε σχεδόν στα μισά της χρονιάς.
Και θέλουμε πώς και πώς να μας φέρει το καλοκαίρι, μετά από το κρύο και τη βροχή των προηγούμενων μηνών.
Και μόλις εμφανιστεί μια έστω και λίγο ζεστή μέρα, τρέχουμε χαμογελαστοί στις παραλίες και τις αμμουδιές, για τα πρώτα μπάνια στα ακόμα κρύα νερά της θάλασσας.

Ή, αντίθετα, αντί για βουτιές προτιμάμε τα βουνά. Για εκδρομή, για πεζοπορία.
Και αγναντεύουμε τη θάλασσα από ψηλά, κάτω από τις φυλλωσιές και τον ίσκιο των δέντρων.
Ή και μόνο κάτω από τον ήλιο, αν φτάσουμε ακόμα ψηλότερα και βλάστηση δεν υπάρχει.

Η χαρά των ανθρώπων να υποδέχονται το καλοκαίρι νομίζω δεν περιγράφεται.
Μοιάζει ίσως με όσα νιώθει εκείνος που βρίσκει ένα μπουκάλι με ένα μήνυμα στη θάλασσα, αφού έπειτα από καιρό φέρνει την ελπίδα για νέες, όμορφες μέρες. 

Οι πιο πολλοί ωστόσο από εμάς αφήνουμε τη χαρά και αποτυπώνεται στις φωτογραφίες μας.
Σε όλες χαμογελάμε στο καλοκαίρι όπως χαμογελάμε στο φωτογραφικό φακό.
Και κάθε πρόσωπο, λες και βρήκε το δικό του γυάλινο μπουκάλι με το γραμμένο χαρτάκι, φωνάζει σιωπηλά: "Καλώς ήρθες...".

Ε.Ψ.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Απλοί, υπέροχοι άνθρωποι!

Διάλεξα για τίτλο της σημερινής ανάρτησης τη φράση: "Απλοί, υπέροχοι άνθρωποι" αν και θα μπορούσε κάλλιστα ο τίτλος να ήταν και: "Απλή, αυθεντική φιλοξενία". Μα φιλοξενία δεν υπάρχει χωρίς τους ανθρώπους και προτίμησα να μιλήσω για αυτούς.

Όποιος έχει βρεθεί σε χωριά της Ελλάδας σίγουρα έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο με αυτό που έζησα εγώ χθες, σε μια κυριακάτικη βόλτα σε χωριά της επαρχίας της Κρήτης.

Η πεζοπορία ξεκίνησε νωρίς, μα έπειτα από λίγες ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο των ημερών το νερό άρχισε να λιγοστεύει επικίνδυνα και το κοντινότερο χωριό - προορισμός ήταν ακόμα μακριά.

Τα βήματα συνεχίζονταν αισιόδοξα και οι σταγόνες πίνονταν με μέτρο, ίσα για να ξεγελάσουν τη δίψα. Και η διαδρομή συνεχιζόταν ήρεμα, ώσπου εμφανίστηκε από απόσταση η εικόνα του τελευταίου χωριού. Είχα δρόμο ακόμα.

Μα ξαφνικά, μετά από λίγα βήματα, στο τέλος μιας ακόμα στροφής, βρέθηκε το πρώτο σπίτι. Μοναχικό, έξω από το χωριό, λες και ήταν εκεί σκόπιμα, σαν όαση για τους διαβάτες. Έτοιμο να τους προϋπαντήσει, πριν φτάσουν στο χωριό που υψωνόταν στο λόφο.

Στη γεμάτη ανθισμένα λουλούδια αυλή του, μια γυναίκα καθισμένη, φορώντας την ποδιά της, ετοίμαζε τα υλικά για το μεσημεριανό τραπέζι. Τη χαιρέτησα και ανταπέδωσε κι εκείνη το χαιρετισμό. Και πριν προλάβω να πω κάτι άλλο, σηκώθηκε και μου πρότεινε χαμογελαστά να σταματήσω να ξεκουραστώ, πριν το χωριό που πλησίαζα.

Δεν της αρνήθηκα και ξαπόστασα για λίγα λεπτά στη σκιερή της αυλή.  Και με φίλεψε νερό, γεμίζοντάς μου το μπουκάλι που είχα μαζί μου. Και με κέρασε τα χειροποίητα, παραδοσιακά κουλουράκια της. Και, πάντα χαμογελαστή, ήθελε να κάτσω περισσότερο, να περάσω στο σαλόνι και να με κεράσει καφέ. Και δε ζήτησε τίποτα για αντάλλαγμα. Μόνο το όνομά μου. Κάνοντάς μου τη συνηθισμένη, στα χωριά της Κρήτης ερώτηση, μήπως και μπορέσει πριν φύγω να με κρατήσει στη μνήμη της: "Και...ποιανού είσαι εσύ;"

Της είπα το όνομά μου και έμαθα το δικό της. Και μου είπε πως θα με περιμένει και αν ξαναπεράσω να σταματήσω. Λίγο αργότερα έφτασα στο χωριό. Ξεκούραστη και γεμάτη ευγνωμοσύνη. Γιατί ευτυχώς υπάρχουν ακόμα τέτοιοι απλοί, υπέροχοι άνθρωποι. Και τους κρατώ κι εγώ στη μνήμη μου...
 

Ε.Ψ.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Ψάχνοντας για... Πίζα



Ο καιρός έχει αρχίσει να ζεσταίνει και μαζί του έχουν ξεκινήσει να έρχονται στον τόπο μας και οι πρώτοι χαμογελαστοί τουρίστες.
Ευγενικοί και ακούραστοι προσπαθούν να εξερευνήσουν το μέρος των διακοπών τους από τις πολύ πρωινές μέχρι τις βραδινές ώρες της μέρας.
Ένα τέτοιο ζευγάρι τουριστών συνάντησα κι εγώ σήμερα το απόγευμα. Με σταμάτησαν ευγενικά να τους δώσω οδηγίες για το μέρος που ήθελαν να πάνε.
Ο ηλικιωμένος άντρας με κοίταξε κι άρχισε να μου λέει γεμάτος αγωνία: "Πίζα, Πίζα!"
Τον κοίταξα απορημένη, προσπαθώντας να καταλάβω τι εννούσε. Το σίγουρο ήταν ότι δεν έψαχνε τον πύργο της Πίζας στην Κρήτη. Τι ήθελε όμως;
"Μήπως πεινούσαν;" σκέφτηκα, όσο ο κύριος επαναλάμβανε την ίδια λέξη: "Πίζα, Πίζα!".
Και πάλι όμως, είναι δυνατόν να ήρθαν στην Κρήτη για να φάνε πίτσα, ενώ έχει τόσους παραδοσιακούς μεζέδες και φαγητά το νησί;
"Μα πού ήθελαν να πάνε τελοσπάντων;" αναρωτιόμουν.

Ευτυχώς οι τουρίστες σε κάθε τόπο συνηθίζουν να έχουν και έναν χάρτη μαζί τους και πηγαίνουν παντού με αυτόν. Τους ζήτησα λοιπόν να μου δείξουν πού ήθελαν να πάνε, μήπως βγάζαμε άκρη  και κατάφερνα να τους βοηθήσω.
Ο κύριος κατάλαβε και μου έδειξε ένα σημείο στο χάρτη με τα χωριά του Ηρακλείου.
Χαμογέλασα. Τώρα μάλιστα!
Ούτε πίτσα, ούτε πύργο ήθελαν οι άνθρωποι!
Έψαχναν να πάνε στα Πεζά...που σύμφωνα με το αγγλικό αλφάβητο τα διάβαζαν Πίζα (Peza) !
Τους έδωσα τις σχετικές οδηγίες και χαιρετήσαμε ο ένας τον άλλο, χαμογελώντας -με ανακούφιση- που συνεννοηθήκαμε!
Τέλος καλό, όλα καλά!
Welcome!

Ε.Ψ.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Κάθε χρόνο


Έρχονται μέρες που επαναλαμβάνονται πράγματα.
Κάποια γίνονται πιο συχνά, άλλα  μια φορά το χρόνο.
Κάθε χρόνο. Την ίδια εποχή.



 Λες και όλα είναι προγραμματισμένα από κάποιο αόρατο φυσικό ρολόι να συμβαίνουν.

Παρατηρώ ένα λουλούδι που ανθίζει.
Κάθε χρόνο. Τις μέρες του Πάσχα.
Μία φορά το χρόνο, μόνο εκείνες τις γιορτινές μέρες. Για λίγες μόνο ημέρες.
Και μετά χάνονται όλα τα άνθη, τα πέταλα μαραίνονται και πέφτουν.

Μα το φυτό, έστω και χωρίς άνθη, είναι εκεί όλο το χρόνο.
Αντέχει όλες τις εποχές, τη ζέστη, το κρύο, τη βροχή, τον αέρα.
Ρουφάει ήλιο, οξυγόνο και νερό, μέχρι να περάσει ο χρόνος, μέχρι να έρθουν πάλι εκείνες οι μέρες οι γιορτινές, οι στιγμές που θα το βρουν στολισμένο.

Κάθε χρόνο βλέπω και θαυμάζω αυτό το λουλούδι σαν να είναι η πρώτη φορά.
Άνθισε και φέτος.
Στην ώρα του.
Και του χρόνου.

Ε.Ψ.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τείχη







Κάποιοι χτίζουν τείχη
για να κρατήσουν κάποιους μακριά.
Άλλοι, για να κρατήσουν κάποιους μέσα...


Κ. Π. Καβάφη, Τείχη 

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ανάσταση



Ας μην ξεχνάμε ότι η εβδομάδα των παθών τελειώνει με την Ανάσταση.
Κι ας κρατήσουμε την ελπίδα που φέρνει μαζί όχι μόνο για μία μέρα...

Καλό Πάσχα...