Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Αν..Ισορροπία

<
Υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν
την ανισορροπία
και άλλοι που επιζητούν αρμονικότητα.
Κι είναι κι εκείνοι που ανεβαίνουν απλά
σε ένα ποδήλατο
και βρίσκονται να ισορροπούν
όχι μόνο σε δύο ρόδες
μα σε μια αόρατη κλωστή ελευθερίας...
Ε.Ψ.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Δέντρα στην πόλη

"Μ’ αρέσουν τα δέντρα επειδή φαίνονται πιο συμβιβασμένα με τον τρόπο που πρέπει να ζουν..." Willa Cather (1873-1947)

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Ανάποδα

Είναι αλήθεια πως στον καθρέπτη όλα είναι ανάποδα, αλλά χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσαμε να δούμε τον εαυτό μας... Τζελαλαντίν Ρουμί (1207-1273)
Πρόσφατα, ένας φίλος μοιράστηκε μαζί μου την εντύπωση που του προξένησε ένα αναποδογυρισμένο σκαθάρι, όταν το είδε στο έδαφος να παλεύει να πατήσει στα πόδια του. Έμεινε να το παρατηρεί για λίγο και δεν άργησε να σκεφτεί μήπως να πάει ο ίδιος να το βοηθήσει, για να απαλλάξει το μικρό αυτό πλάσμα από την ταλαιπωρία του. Μα εκείνη τη στιγμή, λες και το έντομο διαισθάνθηκε τη σκέψη του, με μια ακόμα δική του κίνηση, είχε βρεθεί ξανά στη σωστή θέση και είχε αρχίσει να κινείται. Συνεχίζοντας την πορεία που είχε ξεκινήσει.
Σήμερα, με αφορμή κάποιες συζητήσεις και δημοσιεύσεις, θυμήθηκα αυτήν την μικρή ιστορία κι έφερα στο μυαλό μου αυτήν την τόσο απλή εικόνα.
Γιατί δεν είναι μόνο τα σκαθάρια που αναποδογυρίζουν και προσπαθούν να επανέλθουν...
Γιατί δεν απέχει πολύ το κανονικό από το ανάποδα...
Γιατί μερικές φορές χρειάζεται το ανάποδα για να καταλάβεις τι είναι ίσια...
Ε.Ψ.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ρόδες

Ρόδες παιδικές.
Ρόδες καροτσιού.
Ρόδες ποδηλάτου.
Ρόδες λούνα παρκ.
Ρόδες μηχανής.
Ρόδες αυτοκινήτου.
Ρόδες...
που σημαδεύουν τη ζωή μας...

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Μπουμ!

Δευτέρα σήμερα.
Μα δεν είναι απλώς μια Δευτέρα.
Αυτή η μέρα έχει και κάτι παραπάνω.
Δεν είναι μονάχα "αποχαιρετισμός του Σαββατοκύριακου".
Δεν είναι μονάχα ένα πρωινό ξύπνημα.
Σήμερα, το ξυπνητήρι για πολλούς χτυπάει διαφορετικά.
Ίσως και να ηχεί στα αυτιά τους σαν μικρή βόμβα που εκρήγνυται.
Ίσως επειδή μοιάζει με αποχαιρετισμό στο καλοκαίρι, τις διακοπές, την ξεγνοιασιά.
Αυτή η Δευτέρα κουβαλάει "φορτίο βαρύ".
Ένα φορτίο που ο καθένας μας θυμάται ότι είχε κάποτε κρεμασμένο στους ώμους,
μέσα σε μια καινούρια ή παλιά σχολική τσάντα.
Μα το φορτίο της γνώσης δεν μετριέται στο βάρος των σχολικών βιβλίων
που περιμένουν να διαβαστούν, να γραφούν, να μουτζουρωθούν.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο καθένας "σηκώνει" τη γνώση με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
Καλή αρχή!
Ε.Ψ.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ορισμός της φιλίας

Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν, καθώς και για ποιο λόγο –αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης. Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος. Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον ίδιο τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι. Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια –υποχρεωτικά– στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του – και αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου. (Ἀριστοτέλης, Ῥητορική, Β, 1380b 35-1381a 10)
Αυτοί λοιπόν που αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για τη χρησιμότητα, δεν αγαπούν τον άλλον καθεαυτόν, αλλά για το αγαθό που μπορεί να πάρουν από αυτόν. Το ίδιο και στην περίπτωση που οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για χάρη της ευχαρίστησης· πραγματικά, οι άνθρωποι αγαπούν τους χαριτολόγους όχι για τον χαρακτήρα τους, αλλά γιατί τους είναι ευχάριστοι [...] Αυτές, λοιπόν, οι φιλίες είναι φιλίες για έναν λόγο συμπτωματικό, αφού το πρόσωπο που αγαπιέται δεν αγαπιέται επειδή είναι αυτό που είναι, αλλά επειδή εξασφαλίζει σ’ αυτόν που το αγαπάει κάποιο αγαθό ή κάποια ευχαρίστηση. Ε, αυτού του είδους οι φιλίες διαλύονται εύκολα, αν τα δύο μέρη δεν παραμένουν αυτό που ήταν· πραγματικά, αν ο ένας δεν είναι πια ευχάριστος ή χρήσιμος στον άλλον, ο άλλος παύει να τον αγαπάει. (Ἀριστοτέλης, Ἠθικά Νικομάχεια, Θ, 1156a 10-14 και Θ, 1156a 19-24)