Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Μια Κυριακή στο Αιγαίο


Μόνο ένα κομμάτι γης να σταθώ
για να θαυμάζω την απεραντοσύνη αυτού του κόσμου...

                                                                                                                                            Ε.Ψ.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Έρως ανίκατε μάχαν

 
Detail from The Sistine Madonna, Oil On Canvas by Raphael (Raffaello Sanzio)

(Λόγω της ημέρας και με αφορμή τις τελευταίες συζητήσεις για τη διδασκαλία της Αντιγόνης και των αρχαίων ελληνικών).

Έρως ανίκατε μάχαν, 
Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, 
ός εν μαλακαίς παρειαίς 
νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς δ' υπερπόντιος 
εν τ' αγρονόμοις αυλαίς· 
καί σ' ούτ' αθανάτων 
φύξιμος ουδείς ούθ' αμερίων σέ γ' ανθρώπων,
ο δ' έχων μέμηνεν.
[Σοφοκλής, Αντιγόνη, γ' στάσιμο]
γ’ στάσιμο (στ. 781-805)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/eros-anikate-machano-imnos-ston-anikito-theo-apo-tin-antigoni-tou-sofokli-pou/
γ’ στάσιμο (στ. 781-805)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/eros-anikate-machano-imnos-ston-anikito-theo-apo-tin-antigoni-tou-sofokli-pou/

Μετάφραση
Έρωτα, που δε γονάτισες ποτέ στον πόλεμο,
Έρωτα, που ορμάς και γεμίζεις την πλάση,
που στ’ απαλά τα μάγουλα
της κόρης νυχτερεύεις,
που σεργιανάς τις θάλασσες
 και των ξωμάχων τα κατώφλια,
κανείς δε σου γλυτώνει
μηδέ θνητός
μηδέ αθάνατος.
φωλιάζεις στο κορμί και το μανίζεις.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Νιότη




...Και ποιος μπορεί να μιλήσει για τη νιότη;
...Αυτός που την έχει ή αυτός που την έχασε; 
                                                                                                                                      



Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Άνθη αμυγδαλιάς





Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι 
δε νοιάζονται για τις ζωές των άλλων.
Δε σπαταλούν χρόνο σε οτιδήποτε 
και δε μιλούν για την ευτυχία τους.
Δεν εμφανίζονται συχνά,
μπορούν ωστόσο να αναγνωριστούν εύκολα. 
Ίσως γιατί
μοιάζουν με άνθη αμυγδαλιάς 
στη μέση του χειμώνα...


                                                                                                                       Ε.Ψ.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι...









«Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι,
 όταν είναι ευτυχισμένοι».
Λέων Τολστόι


"Πότε είναι ευτυχισμένοι οι άνθρωποι;"

-Όταν χαμογελούν, μου απάντησε μια φωνή.
-Όταν κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, απάντησε μια άλλη.
-Όταν είναι υγιείς, ψιθύρισε μια ασθενική φωνή.
-Όταν μπορούν να δημιουργούν, ήρθε μια άλλη απάντηση.
-Όταν δεν είναι μόνοι, άκουσα την επόμενη φωνή.
-Όταν αγαπούν και τους αγαπούν, ακολούθησε μια ακόμα.
-Όταν τους αποδέχονται, αποκρίθηκε μια άλλη.
-Όταν δεν το ξέρουν, απάντησε άλλη μία....
-Όταν, όταν, όταν...

Ήρθαν κι άλλες πολλές απαντήσεις... Κι άλλες φωνές...

Άλλες συμφωνούσαν. Άλλες διαφωνούσαν.
Άλλες έμεναν βουβές, άλλες σκέφτονταν για λίγο. 
Άλλες δεν μπορούσαν να αποφασίσουν...
Άλλες δεν ήξεραν να απαντήσουν...
Άλλες δεν ακούγονταν ευτυχισμένες....
Άλλες έμοιαζαν σίγουρες...

-Όταν βρουν αυτό που ψάχνουν, ακούστηκε μια αποφασισμένη, δυνατή φωνή.

-Και τι ψάχνουν οι άνθρωποι; ρώτησα.
-Την ολοκλήρωση, συνέχισε η φωνή με βεβαιότητα.
-Και πότε είναι ολοκληρωμένοι οι άνθρωποι;
-Όταν...
Ακολούθησε σιωπή. Καμία άλλη φωνή δεν αποκρίθηκε.  
Και τότε είχα την απάντηση.

*Ανάρτηση με αφορμή συζήτηση που μοιράστηκαν μαζί μου.
                                                                                                                                                                                 Ε.Ψ.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Χιόνι, χιόνι, χιόνι!


Τελικά θαυμάζω το χιόνι...
...Γιατί μπορεί τόσο εύκολα, τόσο ξαφνικά και τόσο γρήγορα
να φτιάχνει μια κυριολεκτικά άσπρη μέρα.
...Γιατί μπορεί τόσο απλά και τόσο αθόρυβα να κυριαρχεί στο τοπίο.
...Γιατί δημιουργεί ένα υπέροχο σκηνικό και κάνει πολλούς, αν όχι όλους μας,
να βγούμε έξω και να το καμαρώσουμε.
...Γιατί μας κάνει φωτογράφους, καθώς τρέχουμε να το βγάλουμε φωτογραφία,
για να το κρατήσουμε στη μνήμη πριν χαθεί
για να πιστέψουμε ότι είναι αληθινό.
Χιόνι, χιόνι, χιόνι!
Μια μικρή λέξη, ένα σπάνιο -για μας που δεν το έχουμε συνηθίσει- καιρικό φαινόμενο
που έχει τόση δύναμη να μεταμορφώνει.
Να μεταμορφώνει τοπία αλλά και ανθρώπους.
Και να κερδίζει εντυπώσεις.
Θαυμάζω το χιόνι...
...Γιατί κάνει ανθρώπους όλων των ηλικιών μικρά παιδιά.
...Γιατί για χάρη του αγνοούμε το κρύο και στεκόμαστε να το θαυμάσουμε, ξεχνώντας το χρόνο.
...Γιατί μας γαληνεύει μπροστά σ' αυτό το ειρηνικό του λευκό.
Χιόνι, χιόνι, χιόνι!
Κάτι τόσο μικρό που έχει τόση δύναμη.
Τόση δύναμη για να σκεπάζει καθετί άσχημο
και του δίνει από τη δική του ομορφιά,
με έναν αλλιώτικα μαγικό τρόπο.
Θαυμάζω το χιόνι...
...Γιατί αναδεικνύει τα πάντα, κάνοντάς τα μέρος ενός μοναδικού έργου τέχνης,
καθώς συνθέτει ένα δικό του χειμωνιάτικο πίνακα ζωγραφικής.
Θαυμάζω το χιόνι.
Θαυμάζω αυτήν την πασπαλισμένη στα λευκά σημερινή μέρα!!

                                                                                                                         Ε.Ψ.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Μια μέρα μόνο είναι αρκετή...


''Μια μέρα μόνο είναι αρκετή,
για να μας κάνει λίγο πιο μεγάλους...''
Paul Klee

Σαν χθες ήταν που έγραφα ότι ετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα, ότι στολίζουμε και φωτίζουμε τα σπίτια μας για να υποδεχτούμε τη νέα χρονιά. Και περιμέναμε επισκέψεις, και δώρα και το νέο έτος. Και ήρθαν οι επισκέψεις και πήραμε τα δώρα, λίγα ή πολλά ή καθόλου, και έφτασε και η νέα χρονιά.
   2017. Εγώ βέβαια για να πω την αλήθεια συνέχιζα να το γράφω 2016 για μερικές ακόμα μέρες.... Μόνο τώρα, που έχει περάσει η πρώτη εβδομάδα, μπορώ να πω ότι άρχισα να το γράφω κατευθείαν 2017, χωρίς να σβήνω το 6 και να το κάνω 7.
  Μα νομίζω δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Το 6 ή το 7. Σίγουρα η ζωή δε μετριέται σε αριθμούς. Και σίγουρα δε μηδενίζεται ο χρόνος την Πρωτοχρονιά. Ο καθένας μπορεί να φτιάχνει τη δική του ''Πρωτοχρονιά'' μέσα στο χρόνο, βάζοντας αρχή και τέλος, όποτε ο ίδιος ανοίγει και κλείνει κύκλους, όποτε ξεκινάει ή ολοκληρώνει γνωριμίες, στόχους, εμπειρίες.
 Γι' αυτό και στολισμένο δεν είναι ένα σπίτι μόνο τα Χριστούγεννα, μόνο όταν μικρά φωτάκια αναβοσβήνουν μέσα από κλειστά παράθυρα.
  Ούτε μεγαλώνει κανείς, μόνο όταν έρχεται και αλλάζει ένας αριθμός και, μαθηματικά, προστίθεται ένας χρόνος.
 Μεγαλώνεις, όταν σταματάς να βλέπεις εκείνα τα φωτάκια που ανάβουν όλο το χρόνο.
 Ή όταν σταματάς να βλέπεις χρώματα.
 Ή όταν αρχίζεις να μετράς το χρόνο που φεύγει και όχι εκείνον που έρχεται.
Ναι, πού και πού "μια μέρα μόνο είναι αρκετή, για να μας κάνει λίγο πιο μεγάλους...''
...μα εμείς διαλέγουμε πότε θα έρθει εκείνη η μέρα ...

                                                                                                                                     Ε.Ψ.